İnternetin kesildiği, GPS sinyallerinin saptırıldığı ve iletişimin felç edildiği saatlerde, güneydeki bir kız okulu vurularak 165 can aldı. Dünya, modern savaşın en korkunç yüzüyle; sivil hayatı kör eden dijital kuşatmayla tanıştı.
Tahran’da Konum Kaosu, Körfez’de Sinyal Avı
28 Şubat sabahı İran güne bir illüzyonla uyandı. Tahran’daki vatandaşlar navigasyonlarını açtıklarında kendilerini 900 kilometre ötede görürken, telefon şebekeleri ve internet tamamen sustu. NetBlocks ve Cloudflare verileri, ülke genelindeki bağlantının normalin %4’üne gerileyerek fiilen sıfırlandığını doğruladı.
Aynı kaos denizde de hakim oldu. Basra Körfezi’nde 1100’den fazla geminin GPS sistemleri "spoofing" (sinyal sahteciliği) yöntemiyle hedef alındı. Devasa kargo gemileri, izleme ekranlarında kendilerini nükleer tesislerin içinde veya havalimanlarında yüzerken buldu.
İletişim Kesildi, Katliam Gizli Kaldı
Elektronik ablukanın en acı faturası ise Minab kentinde kesildi. Şehirdeki iletişim ağlarının çökertildiği dakikalarda "Şecere-i Tayyibe" Kız İlkokulu hedef alındı. Saldırıda çoğu çocuk 165 kişi hayatını kaybetti.
İnternet ve telefon hatları çalışmadığı için bölgedeki katliamdan dünya —ve hatta İran’ın diğer şehirleri— saatlerce haberdar olamadı. Yardım ekiplerinin koordinasyonu dijital körlük nedeniyle sekteye uğradı.
Modern Savaşın Üç Silahı
Uzmanlar, yaşananların askeri bir doktrinin parçası olduğunu belirtiyor. Savunma sistemlerini felç etmek için kullanılan yöntemler şöyle sıralanıyor:
Jamming (Karıştırma): Frekansların elektronik gürültüyle doldurularak radarların ve telefonların kör edilmesi.
Spoofing (Sinyal Sahteciliği): Sahte konum bilgisi gönderilerek gemi ve uçakların yanlış rotaya yönlendirilmesi.
Siber Saldırı: Haber ajanslarının ve veri altyapılarının çökertilerek bilgi akışının durdurulması.
Görünmez Silahlar
Operasyonun teknik boyutunda ABD’nin EA-18G Growler uçaklarının radar karıştırma kapasitesi ile F-35’lerin gelişmiş sensör füzyonunun ortaklaşa kullanıldığı değerlendiriliyor. Bu sistemler, önce düşman radarlarının yerini belirliyor, ardından bölgeyi elektromanyetik bir karanlığa gömerek fiziksel saldırıya zemin hazırlıyor.
"En Büyük Risk Bombalar Değil, Bağlantının Kopması"
Güvenlik stratejistlerine göre elektronik savaşın en tehlikeli yanı sivil-asker ayrımı gözetmemesi. Bir askeri radar hedeflendiğinde, aynı bölgedeki ambulansların navigasyonu veya sivil uçuşların güvenliği de tehlikeye giriyor.
2025 yılında Hürmüz Boğazı’nda 3 bin geminin benzer saldırılara maruz kalmasıyla başlayan süreç, artık savaşın sadece "akıllı mühimmatlar" ile değil, "çalınan sinyaller" ile kazanılmaya çalışıldığını gösteriyor.
Günümüzde dijital sistemlerin çökmesi, insanların sadece haber almasını engellemekle kalmıyor; sevdiklerinin hayatta olup olmadığını öğrenme şanslarını da ellerinden alıyor.
